بیکاری ۱۰ میلیون نفر به دلیل اینترنت و ۴ میلیون کارگر در ایران

0:01 سلام چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ ۲۲ اپریل ۲۰۲۶ میلادی ابتدا عذرخواهی بکنم از اینکه دوشنبه طبق روال نتوانستم به دلیل مشکلات متعددی که پیش اومده بود خدمتتون برسم اما مهمترین مسئله کماکان بحث جنگ آتشبس و بستن تنگه هرمز و مسائل پیرامون اون آقای ترامپ که دو هفته آتشبس اعلام کرده بود و دیشب مهلت تموم میشد تهدیدم کرده بود که به نیروگاه‌ها و مواصلات و غیر حمله می‌کنه چند ساعت به پایان مهلت مونده

Hello. It is Wednesday, 2 Ordibehesht 1405, April 22, 2026. First, I apologize that on Monday I was unable to be with you as usual because of several problems that had come up. The most important issue is still the war, the ceasefire, the closure of the Strait of Hormuz, and related matters. Mr. Trump had declared a two-week ceasefire, and the deadline was to expire last night. He had also threatened to strike power plants, transportation infrastructure and so on. With a few hours left before the deadline,

0:56 اعلام کرد که به درخواست س رئیس ستاد ارتش پاکستان و نخست وزیر پاکستان آتش رو تمدید کرده و امروز هم اعلام کرد که نامحدوده و صحبت ۴ روز و ۵ روز نیست و استدلالشم این است که این آتش‌بس نامحدود هست ولی بستن تنگه هرمز رو رو به کشتی‌های ایرانی یا بهتر است بگیم محاصره دریایی ایران رو ادامه میده و گفته که وضع اقتصاد ایران خیلی خرابه و در تا زمانی که بتونن در تهران توافق کنند و با یک پیشنهاد بیان سر میزن از سوی دیگه آقای قالیباف هم که ریاست هیئت ایرانی در دور

he announced that at the request of Pakistan's Army Chief of Staff and Prime Minister, he had extended the ceasefire. Today he also announced that it is indefinite, that it isn't a matter of four or five days. His reasoning is that the ceasefire is indefinite, but he will keep the Strait of Hormuz closed to Iranian ships, or rather, he will continue the naval blockade of Iran. He said Iran's economy is in very bad shape, and the blockade will stay until they can reach an agreement in Tehran and come to the table with a proposal. On the other side, Mr. Ghalibaf, who headed the Iranian delegation in the first round

1:52 اول مذاکرات رو به عهده داشت نوشت شته و عنوان کرده که بس به اصطلاح آتش بس کامل تنها زمانی معنا داره که توسط محاصره دریایی و گروگان‌گیری اقتصادی جهانی نقض نشود. همچنین ایشون گفته بازگشای تنگه هرمز ناقض فاحش تا به اصطلا ناقض با نقض فاحش آتشبز توسط امریکا ممکن نیست به هر صورت به این ترتیب جمهوری اسلامی هم متقابلاً در مقابل محاصره دریایی و بلاکید گفته که این چون اکتو وار هستش و در واقع یک حرکت که در زمان جنگ

of negotiations, wrote that a full ceasefire only has meaning if it is not violated by a naval blockade and global economic hostage-taking. He also said that reopening the Strait of Hormuz is impossible given America's flagrant violation of the ceasefire. In this way, the Islamic Republic has in turn responded to the naval blockade by saying that it is an "act of war," in effect an action that takes place in wartime.

2:48 اتفاق میفته. بنابراین آمریکا چون آتش‌پسی نداده ما هم تنگی هرمز رو بسته نگه می‌داریم. امریکا در راستای محاصره دریایی ایران یک کشتی کانتینرب ایران رو در غرب در شرق تنگه هرمز توقیف کرد. تصرف کرد. نیرو اصلاً روش پیاده شد و اون رو گرفت. ایران هم از این طرف یک دو کشتی رو که عمدتاً یونانی ثبت شدن ولی باری که شهرهای مختلف رو می‌برن توقیف کرده به آب‌های خودش آورده برای سؤال جواب و به یک کشتی هم حمله کرد خسارتی نزده با قایق‌های تندروی بدون سرنشین که کشتی به لنگرگاه عمان در سوی دیگه تنگ گرفته

Therefore, since America has not observed a ceasefire, we too will keep the Strait of Hormuz closed. As part of its naval blockade of Iran, America seized an Iranian container ship east of the Strait of Hormuz. It took control of it; forces actually landed on it and captured it. Iran, for its part, seized two ships, mostly Greek-registered, carrying cargo to various cities, and brought them into its own waters for questioning. It also attacked another ship with unmanned speedboats, without causing damage; that ship then anchored at an Omani anchorage on the other side of the strait.

3:43 به هر صورت این اتفاقات در دو روز گذشته باعث شد که تنگه هرموز که همچنان بسته بماند. قیمت نفت هم که پایین اومده بود دوباره رفت به بالای ۱۰۰ دلار و امروز نفت شمال ۱۰۱ دلار بود. بنابراین دیده میشه مجدداً حالا این بار به صورت جنگ بلکه به صورت محاصره دریایی و همین طور متقابلاً بستن تنگه هرمز اون بحث تابآوری مطرح شده یعنی امریکا معتقده که ایران نمیتونه دو بیاره چون این تولید نفتش میاد مخازن خارک م که پر بشه کشتیهاشم که پر بشه باید در چاه‌های نفت اون وقت ببنده و این خیلی بهش خسارت می‌زنه به لحاظ

In any case, these events over the past two days meant that the Strait of Hormuz remained closed. The price of oil, which had come down, went back above 100 dollars, and today Brent was at 101 dollars. So we see that once again, this time not in the form of war but in the form of a naval blockade and a reciprocal closure of the Strait of Hormuz, the question of endurance has come up. America believes Iran cannot hold out, because as its oil production continues, the storage tanks at Kharg will fill up, its tankers will fill up, and then it will have to shut in its oil wells, which would cause it great damage, and economically

4:43 اقتصادی هم فلج میشه ایران هم معتقده که بستن تنگه هرمز می‌تونه تابآوری داشته باشه ولی بستن تنگه هرمز فشاری روی اقتصاد دنیا میاره و خارج شدن ۱۳ میلیون بشک نفت روزانه از بازار فشاری رو میاره که باعث خواهد شد که امریکا زودتر کوتاه بیاد و دست از محاصره دریایی برداره اونوقت مذاکره خواهم کرد جالبه آقای مایکل بسنت وزیر خزانه داری امریکا که از یک طرف اظهار کرده که به زودی چاه‌های نفت ایران از کار میفته چون مخازنشون دیگه پر میشه و جا ندار ندارن ناچارن

it would be paralyzed. Iran, for its part, believes that it can endure the closure of the Strait of Hormuz, and that closing the strait puts pressure on the world economy; taking 13 million barrels of oil a day off the market creates pressure that will force America to back down sooner and lift the naval blockade, and then it will negotiate. Interestingly, Mr. Scott Bessent, the US Treasury Secretary, on the one hand stated that Iran's oil wells will soon stop working because their storage will fill up and they will have no room left, so they will be forced

5:34 در چاه نفتو ببندن و بعداً باز کردنش خیلی سخته و نمیشه اما از اون طرف اعلام کرده که با درخواست ۱ برداشتن تحریم نفت ایران و روسیه رو ۳۰ روز دیگه تمدید کردیم یه مقداری این حرکات در واقع با هم متناقض به نظر می‌رسه البته البته همین مشکل بستن در چاه‌های نفت رو عراق هم داره و گفته میشه عراق یک هفته دیگه تمام تتمه مخازن و کشتی‌هاشم پر میشه و چون نمی‌تونه از تنگه رد بشه در چاه‌های نفت باید ببنده و چاههاش خیلی قدیمیه تکنولوژی‌های قدیمی هم داره و بعداً بعضیاشو اصلاً نمی‌تونه باز کنه جمهوری اسلامی هم ممکنه دچار در ایران

to shut in their wells, and reopening them later is very difficult or impossible. But on the other hand, he announced that upon request, the lifting of sanctions on Iranian and Russian oil has been extended for another 30 days. These moves actually seem somewhat contradictory. Of course, Iraq has the same problem of shutting in oil wells; it is said that within another week Iraq's remaining storage and its tankers will be full, and since it cannot pass through the strait, it will have to shut in its wells. Its wells are very old and use old technologies, and some of them it may never be able to reopen. The Islamic Republic may also face problems, in Iran

6:31 هم ممکنه در چاه‌ها دچار مشکل شه ولی قبلاً هم به دلیل تحریم‌ها مواردی بوده که در پاره چوهای نفت رو بسته ولی بعداً باز کرده متخصصین میگن یک تکنولوژی‌هایی رو ایران به کار گرفته که فشار و به اصطلاح نفتی که در مویرک‌های چاه هست و که باید با فشار آب بیاد رو یک جوری با روش‌هایی که داره می‌تونه به حداقل مشک مشکل رو برسونه و بعداً در چاهو باز کنه به هر صورت از هر طرف مشکله در سمت ایران البته باید گفت که ممکن است که فشار روی تنگه هرمز بتواند روی اقتصاد امریکا و اقتصاد دنیا فشار بیاره ولی حکایت اون داستانیست که

too there may be problems with the wells, but previously, because of sanctions, there were cases where it shut in some oil wells and later reopened them. Experts say Iran has adopted certain technologies so that the pressure, the oil in the capillaries of the well, which must be pushed up by water pressure, can be managed with its methods to keep the problem to a minimum, and then later it can reopen the wells. In any case, there are problems on every side. On Iran's side, it must be said that pressure in the Strait of Hormuz may well put pressure on the American economy and the world economy, but it's like the story of the man who

7:24 گفت من گوشتو می‌گیرم تو شهر می‌گردم گفتم ازش خودتم با من می‌گردی مسئله این است که این طرف فشار روی اقتصاد ایران به مراتب سهمناک‌تره تا فشاری که ممکن است روی اقتصاد دنیا یا آمریکا بیاد. مثلاً وزیر ارتباطات امروز گفته قطع اینترنت تهدید مستقیم اشتغال ۱۰ میلیون نفره یا حملاتی که اسرائیل به صنایه پتروشیمی ایران کرد متخصصای این صنعت میگن تا زمانی که این کارخانهجاتی که صدمه خوردند راه نیفتند در کارخانه‌های پایین دستی مشکل مواد اولیه و امکانات پیدا میشه و برآورد می‌کنن. ۲ میلیون کارگر در معرض بیکاری قرار می‌گیرن.

said, "I'll grab you by the ear and drag you around town," and the other replied, "Then you'll be walking around town with me too." The problem is that on this side, the pressure on Iran's economy is far more terrifying than the pressure that may fall on the world or American economy. For example, the Minister of Communications said today that the internet shutdown is a direct threat to the employment of 10 million people. Or take the attacks Israel carried out on Iran's petrochemical industry: experts in this industry say that until the damaged plants are back up and running, downstream factories will face shortages of raw materials and supplies, and they estimate that 2 million workers will be at risk of unemployment.

8:25 همین عدد در مورد کل صنعت با توجه به خساراتی که به نه فقط کارخانه‌های فولاد بلکه به بسیاری از کارخانه‌های کشور خورده برآورد میشه که ۴ میلیون کارگر مجموعاً در مجموع صنعت ایران بیکار بشن. خود دولت جمهوری اسلامی سخنگوش عنوان کرد که ۲۷۰ میلیارد دلار خسارت خورده در حالی که در واشینگتن متخصصای امریکایی برآورد می‌کنن منابع امریکایی که به مجموع تأسیسات و کارخانه‌ها و صنایه و امکانات ایران ۵۰۰ میلیارد دلار خسارت وارد شده. و اگر عدم و نفع راه به بیکار شدن کارخونه‌ها تا زمان راه‌اندازی و تعمیر اون‌ها رو هم اضافه کنیم ای بسا این عدد

For industry as a whole, given the damage done not only to steel plants but to many of the country's factories, the same figure is estimated at 4 million workers in total across Iran's industry becoming unemployed. The Islamic Republic government itself, through its spokesperson, stated that 270 billion dollars of damage has been sustained, while in Washington, American experts and American sources estimate that 500 billion dollars of damage has been inflicted on Iran's facilities, factories, industries and infrastructure overall. And if we add the lost income from factories sitting idle until they are restarted and repaired, this figure might well

9:26 تا ۱ تریلیون دلار هم به عنوان خسارت این جنگ اضافه بشه موضوعی که خب میشه گفت به اندازه پسانداز ملی در عمر یک نسل هست این عددها اون کسا کسایی که میگن نفت داریم بعداً می‌سازیم بهترش رو می‌سازیم و این‌ها نمی‌فهمن و نمی‌دونن که این امکانات کشور حاصل زحمت یک نسل سرمایه‌های ملی اومده انباشته شده به شکل این کارخونه‌ها هزاری هم حالا بهره‌برداریش دزد باشن باند مافیایی باشه سپاه باشه این باشه اون باشه به هر حال بخشی از چرخش مملکت و صنعت به تنهایی ۲۰۳ تولید ناخالص داخلی ایران رو تأمین می‌کنه. موضوعی که کشاورزی تنها ۸د

reach as much as 1 trillion dollars as the cost of this war, which, one could say, is equivalent to a nation's savings over the lifetime of a generation. Those who say "we have oil, we'll rebuild later, we'll build it even better" don't understand these numbers, and don't realize that the country's facilities are the product of a generation's toil, national capital that has been accumulated in the form of these factories. Even if those who run them are thieves, a mafia gang, the IRGC, this one or that one, they are nonetheless part of the functioning of the country. Industry alone provides about 30 percent of Iran's gross domestic product, whereas agriculture is only about 8 percent,

10:27 با کم و زیادش از تولید ناخالص داخلی ماست. بنابراین ۵۰د البته تولید ناخالص داخلی ما بخش خدماته که حالا همین مشاغل کامپیوتری یا هتل‌ها حمل و نقل و سرویس‌ها و غیروه و غیروه هستش که بانکداری و بیمه و غیره که نچرخیدن چرخ مملکت همه اینها رو هم صدمه خواهد زد. مجموع این‌ها باعث میشه نرخ تولید و چرخش اقتصاد کشور پایین بیاد و در واقع رکود افزایش پیدا کنه و از اون طرف تبرم به دلیل اینکه کالای کشور میاد پایین بالا میره. ضمن اینکه دولت هم کسری‌های بزرگ

give or take, of our GDP. About 50 percent of our GDP is the service sector, such as computer jobs, hotels, transportation, various services and so on, banking, insurance, etc., and the wheels of the country grinding to a halt will damage all of these as well. Altogether, this will cause production and economic activity in the country to fall, in effect increasing recession, while on the other hand inflation will rise because the country's supply of goods will fall. On top of that, the government will also have large

11:24 بودجه‌ای خواهد داشت و اون هم به تورم اضافه می‌کنه و به هر صورت زندگی برای مردم بسیار بسیار تنگ‌تر و تلخ‌تر از وضع فعلی خواهد شد. بنابراین این مسئله مطرح میشه که این جنگ بی‌حاصل چه به شکل جنگ اقتصادی چه به شکل جنگ نظامی انتهاش متظر بزرگش مردم ایرانن و الان این سؤال به طور جدی مطرح شده که در ایران چه کسی تصمیم می‌گیره چه کسی حرف نها نهایی رو می‌تونه بزنه. با توجه به گزارشی که قبلاً هم خدمتتون داده بودم در اسلام آباد معلوم شد که ۳۰ تا آدم تو اتاق نشستن. همه جناه‌ها رو برده بودن

budget deficits, which will add to inflation as well, and in any case life for the people will become much, much harder and more bitter than it is now. So the point is that at the end of this fruitless war, whether in the form of economic war or military war, the biggest losers are the people of Iran. And now the question has been seriously raised: who makes the decisions in Iran? Who can have the final say? According to the report I gave you earlier, in Islamabad it turned out that 30 people were sitting in the room. They had brought all the factions

12:19 همون جا دور هم تصمیم بگیرن جواب امریکا رو بدن مذاکرات رو پیش ببرن عملی نشد و اختلافات به حدی بود که داد و بیداد هیئت ایرانی در اتاق باعث شد هم آمریکایی‌ها شنیده بودن هم پاکستانی‌ها بالاخره رفتن و خواهش کردن که سر همدیگه انقدر داد نزنن و الان اینکه مجتبی آیا زنده است مرده هست توی کماس یا به هوش صورتش داغون شده و نمی‌تونه حرف بزنه یا اصلاً دست و پا داره نداره و غیره او رو هم در یک پرده ابهام گذاشته و معلوم نیست که این باندهای مافیایی ثروت و قدرت و این فراکسیون‌های مختلف درون حکومت پایداری‌ها اصولگراها اصلاحطلب‌ها تندروها کندروها

so they could decide together right there, respond to America and move the negotiations forward. It didn't work, and the disagreements were so severe that the shouting of the Iranian delegation in the room was heard by both the Americans and the Pakistanis, who finally went in and asked them not to yell at each other so much. And now, whether Mojtaba is alive or dead, in a coma or conscious, whether his face is mangled and he can't speak, or whether he even has arms and legs or not, all of this is shrouded in ambiguity. It is unclear how these mafia gangs of wealth and power and the various factions within the regime, the Paydari faction, the principlists, the reformists, the hardliners, the slow-movers,

13:17 میان جانروها، عقل‌گراها، ایدآل‌گراها، آخرالزمانی‌ها که همیشه وجود داشتن و دائماً هم در کشمکش بودن ولی خامنه‌ای به هر حال سعی می‌کرد بین این‌ها توازن ایجاد کنه و به عنوان فصلخطاب حرف آخرو بالاخره یه جوری بزنه. اگرچه او هم خیلی وقتا تصمیمی نمی‌گرفت. می‌گفت نه جنگ نه مذاکره ولی الان اوضاع بدتر هم شده و این هم غوز بالای غوز وضعیت فعلیست موضوعی که ممکن است که اگر صلح باشه و سایه جنگ بره کنار که لاجرم اتحاد یه مقداری به وجود میاره به محض اینکه آتش میشه مثل همین مذاکرات برای صلح اختلافات می‌زنه بیرون و

the centrists, the pragmatists, the idealists, the apocalyptic ones, who always existed and were constantly in conflict, but Khamenei at least tried to maintain a balance among them and, as the final arbiter, somehow have the last word. Although he too often made no decision; he would say "neither war nor negotiation." But now the situation has gotten even worse, and this is adding insult to injury in the current situation. War inevitably creates a certain degree of unity, but once there is peace and the shadow of war is lifted, as soon as there is a ceasefire, like these peace negotiations, the disagreements break out into the open, and

14:09 بعداً هم ممکن ممکن است که کار به تصفیه‌های خونین در داخل حکومت برسه. به امید پیروزی ایران و ایرانی

later it is possible that things could even lead to bloody purges within the regime. Hoping for the victory of Iran and Iranians.